Ze heeft een goede baan.
Een functie waar ze hard voor heeft gewerkt.
Iedereen is trots op haar.
Haar ouders misschien nog wel het meest.
Ze zou gelukkig moeten zijn.
En toch knaagt er iets.
Ze heeft haar best gedaan.
Keuzes gemaakt die logisch leken.
De weg gevolgd die voor haar lag.
Niet omdat iemand het vroeg.
Maar omdat het altijd
zo vanzelfsprekend was.
Want soms leven we naar verwachtingen
die nooit zijn uitgesproken.
Van de maatschappij.
Van onze ouders.
Van de generaties voor ons.
En ergens onderweg
worden de verwachtingen van anderen
onze eigen verlangens.
Tot de vraag zich aandient:
Is dit eigenlijk
wat ík wil?